de hûn

Op de stoepe achter hûs stean klompen. In enoarm grutte hûn stapt de tún yn en naait út mei ien fan de klompen yn ’e bek. Wyld dûnset er mei de klomp oer it fjild. Helpleas stiet de eigneresse it tafriel oan te sjen, de riem yn ’e hân. Se ropt it bist dat ‘m tige mei myn besit fermakket. As er net harket litte we him in skoft syn gong gean oant er de klomp op in stuit los lit. Foar’t er ‘m wer te pakken hat set ik de foet derop. It is by eintsjebeslút mines. Fleurich happend springt er om my hinne.


It is in keal fan in hûn, in moai jong bist, glanzjend, goed fersoarge. Ik klopje ’m op ’e rêch en help de frou de hûn oan de riem te krijen. As ik opsjoch, blykt har gesicht alle kleuren fan ’e reinbôge te fertoanen. Yn ‘e boppelippe sitte hechtings. Ik wurd kjel. ‘Wat is der mei jo?’
‘Dat fertel ik dy aans.’
Op ’e stoeptegels klinkt it sykjende tik-tak fan de wite stok mei de reade streken. Har man. Sy fiert it tsjinakseljende bist de hûs yn, ik reitsje mei him oan ’e praat.
Gauris rint er del, tegearre mei har, earm yn earm, de hûn altiten mei. Harren wrâld is beheind ta ‘zoek ziekenhuis’, zoek ‘visboer’. Dizze hûn is safier noch net, wit ik, hy hat him noch net sa hiel lang. It is syn sechsde en allegear hat er se sels traind, want altyd hat er hûnen hân, ek foar’t er troch blinens slein waard. De lêste waard nei trije jier troch de biste-ambulanse helle. Kanker. En doe kaam dizze. Hoe wiis er dermei is. Hoe grutsk as er west hie dy kear dat er ferteld hie dat dizze de yntelligintste wie fan alle seis: it wie de earste dy’t it slagge de keukenkraan iepen te draaien.
Mar diskear is er net grutsk. Syn wangen trilje, achter de oranje brilleglêzen stean de eagen drôvich. Tegearre stean wy op it fjild. Mei de stok pjukt er yn in pôle gers om. Achter it finster rint syn frou op en del.
‘Wie it de hûn?’
Hy gûlt.